Estetyka Choć Abercrombie zajmował się przede wszystkim poezją, a także krytyką literacką, opracował także zespół poglądów na zagadnienia ogólnej estetyki teoretycznej. Wszystkie te dziedziny jego twórczości są dziś raczej zapomniane. Według Stephena Watta estetka filozoficzna Abercrombiego jest niedopracowana i ma dogmatyczny charakter, należy uznawać ją głównie za rodzaj teoretycznej podbudowy dla jego krytyki literackiej. Ma ona charakter eklektyczny, według samego Abercrombiego wywarł na nią wpływ Benedetto Croce. Refleksja estetyczna Abercrombiego o charakterze ogólnym znalazła wyraz głównie w dwóch jego pismach – An Essay towards a Theory of Art i Principles of Literary Criticism.
Abercrombie uważał, że sztuka jest przede wszystkim zakomunikowaniem odbiorcom przez artystę jego doświadczenia estetycznego. Sztuka spełnia „naczelne pragnienie umysłu”, którym jest stanie się świadomą cząstką znaczącego świata. Choć pragnienie to zrealizować można także bez sztuki, gdyż także bez sztuki doświadczenie estetyczne może ukazać nam świat jako znaczący – jednak to właśnie w sztuce doświadczenie takie ma charakter mniej ulotny i bardziej pełny.