Kierowana przez niego uczelnia została w 1985 wyróżniona za uzyskanie dobrych wyników podczas inspekcji, a w 1987 wyróżniona w rozkazie szkoleniowym MON za osiągnięcie bardzo dobrych wyników w szkoleniu. Jesienią 1987 na podstawie uchwały Rady Państwa mianowany generałem brygady; nominację wręczył mu w Belwederze przewodniczący Rady Państwa PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski. 1 X 1987 – 1 VII 1990 dowódca 3. Korpusu OPK we Wrocławiu, przemianowanego w 1990 roku na 3. Korpus Wojsk Lotniczych i Obrony Powietrznej. 24 III 1991 – 5 V 1997 zastępca komendanta Akademii Obrony Narodowej ds. ogólnych w Warszawie, po czym został pożegnany przez ministra obrony Stanisława Dobrzańskiego i przeniesiony w stan spoczynku.
Służąc w Wojskach Obrony Powietrznej Kraju wyróżnił się podczas strzelań bojowych w złożonej sytuacji operacyjno-taktycznej, uzyskując najwyższe noty ekspertów wojskowych jako dowódca dywizji i jako dowódca korpusu. Był członkiem zespołu dowódcy WOPK zajmującego się modernizacją zestawów rakietowych i członkiem zespołu opracowującego programy szkolenia operacyjno-taktycznegoJanusz Królikowski, Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990 t. III: M-S, Toruń 2010, s. 288..