Historia Wiek XIX Implanty piersiowe były już używane w wieku XIX celem zwiększenia rozmiaru piersi i ich kształtu. W 1895 Vincenz Czerny, chirurg austriacko-niemieckiego pochodzenia, zastosował tkankę tłuszczową uzyskaną z tłuszczaka okolicy lędźwiowej, do korekcji asymetrii piersi wywołanej usunięciem guza z tej okolicy. W 1889 inny chirurg, Robert Gersuny, zastosował płynną parafinę do ostrzyknięć piersi z fatalnym skutkiem. W początkach dwudziestego wieku lekarze używali innych materiałów celem powiększenia piersi, takich jak: kość słoniowa, kulki szklane, kauczuk, chrząstki wołowe, bawełna, kawałki polietylenu, gąbka poliuretanowa, gumę silastikową i protezy teflonowo-silikonowe.
Wiek XX W 1945 Morton I. Berson i w 1950 Jacques Maliniac zastosowali i opisali użycie własnych tkanek w postaci płatów mięśniowo skórnych z okolic klatki piersiowej w celu powiększenia piersi. W latach 50. powszechnie stosowano środki syntetyczne w tym silikon w postaci płynne podawanej bezpośrednio do tkanek gruczołu piersiowego. Powodowało to rozwój licznych włókniaków i stwardnienie piersi wymagające leczenia chirurgicznego w tym odjęcia piersi (mastektomii). W 1961 amerykańscy chirurdzy plastyczni Thomas Cronin i Frank Gerow wraz z firmą Dow Coening Corporation wyprodukowali pierwsze protezy piersiowe wypełnione żelem silikonowym.