W 1928 przeniósł się do Niemiec. Szybko zdobył uznanie wśród nazistów, poznał wielu z nich osobiście, zaprzyjaźnił się z Juliusem Streicherem. Dzięki tej przyjaźni zdobył w 1933 stanowisko senatora w Radzie Kultury Rzeszy. Był laureatem licznych nagród. W 1934 otrzymał nagrodę Diterich-Eckart Preise, w 1936 - Kunstpreis der NSDAP a w 1939 - pierścień honorowy weteranów ruchu nazistowskiego. W 1939 Anacker dobrowolnie zrezygnował z obywatelstwa szwajcarskiego. Przez cały okres drugiej wojny światowej przebywał na froncie, jako korespondent wojenny, medyk oraz zwykły żołnierz. W 1945 dostał się do niewoli amerykańskiej.

Przeszedł proces denazyfikacji, w wyniku którego skazany został na 60 dni pracy przymusowej oraz grzywnę. Jego twórczość znalazła się na liście książek zakazanych w sowieckiej strefie okupacyjnej. Osiedlił się w Salach, gdzie żył z pisania oraz z pieniędzy, które odziedziczył po ojcu. Zmarł w 1971. Został pochowany na cmentarzu Nordfriedhof w Wasserburg am Bodensee.