Heinrich Rudolf Constanz Laube (ur. 18 września 1806 w Szprotawie (Sprottau) na Dolnym Śląsku, zm. 1 sierpnia 1884 w Wiedniu) – niemiecki pisarz, publicysta, dramaturg i dyrektor teatrów. Przedstawiciel ruchu literackiego Młodych Niemiec, przyjaciel Heinricha Heinego.
Życiorys Heinrich Laube urodził się 18 września 1806 roku w Szprotawie na Śląsku w rodzinie rzemieślniczej. Uczęszczał do gimnazjum w Głogowie (Glogau) i Świdnicy (Schweidnitz).
W 1826 roku rozpoczął studia na wydziale teologii ewangelickiej w Halle, ale w związku z działalnością w organizacji studenckiej (Burschenschaft) zostaje usunięty z uczelni.
W latach 1827 i 1828 kontynuował studia we Wrocławiu (Breslau).
Po studiach w 1830 roku podjął pracę jako prywatny nauczyciel w Kotowicach (Kottwitz).
W 1832 roku udaje się do Lipska, aby tworzyć jako niezależny literata. Zostaje tam redaktorem gazety „Zeitung für die elegante Welt”.
W 1833 r. ukazuje się pierwsza część „Das junge Europa”. W tym samym roku wraz z Karlem Gutzkowem odbywa podróż do Włoch, co opisuje w „Reisenovellen”. Wynikiem jego sympatii do francuskiej rewolucji lipcowej, jak również do powstania listopadowego w Polsce było wydalenie go w 1834 r. z Saksonii i osadzenie w berlińskim areszcie śledczym. Również jego dzieła jako należące do ruchu Młodych Niemiec zostały zakazane.