Pod jego przywództwem ruch koncentrował się przeważnie na regulacjach godzin pracy i zarobków, mimo że AFL zawsze bardziej popierała lepsze wykształcenie, zakaz pracy dzieci i odpowiedniejsze warunki pracy w kopalniach i fabrykach. Samuel Gompers dążył do zatrudniania etatowych działaczy wyróżniających się zdolnościami negocjacyjnymi zamiast „werbowania” przeciętnych agitatorów. W sposób ostrożny przewodził amerykańskiej organizacji związkowej, odcinając się od rewolucyjnych haseł Eugene’a Victora Debsa i innych radykałów. Zachęcał robotników do udzielania poparcia postępowym demokratom, jak Woodrow Wilson (prezydent USA w latach 1913-1921) zamiast socjalistycznych doktrynerówAlan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 158, (doktryna nietworzenia własnej partii robotniczej).
Przypisy
Bibliografia F. L. Grubbs, The Struggle foir Labor Loyalty, 1917-1920, Durham (N.C.), 1963 Alan Palmer, Kto jest kim w polityce. Świat od roku 1860, Wydawnictwo Magnum, Warszawa, 1998, przeł. Wiesław Horabik, Tadeusz Szafrański, s. 158 G. E. Stern, Gompers, Englewood Cliffs, Nowy Jork, 1971
Kategoria:Amerykanie pochodzenia holenderskiego Kategoria:Amerykanie pochodzenia żydowskiego Kategoria:Amerykańscy związkowcy Kategoria:Ludzie urodzeni w Londynie Kategoria:Urodzeni w 1850 Kategoria:Zmarli w 1924