Równocześnie przeprowadził budowę fabryki sukna Akcyjnego Towarzystwa wyrobu sukna i koców „Rakszawa” będąc zarazem dyrektorem technicznym tej fabryki. W roku 1898 odbył podróż naukową do Austrii i Niemiec. W 1902 roku doktoryzował się na Politechnice Lwowskiej na podstawie pracy O wyznaczeniu włókien mniej wartościowych w tkaninach wełnianych. Od tego samego roku wykładał technologię mechaniczną w Państwowej Szkole Przemysłowej w Krakowie. W 1907 roku habilitował się w Politechnice Lwowskiej na podstawie pracy Doświadczenia nad folownością wełny. Następnie podjął studia z metaloznawstwa w Berlinie-Charlottenburgu oraz na Akademii Górniczo-Hutniczej.

1 października 1908 powrócił do Politechniki Lwowskiej i objął zastępstwo Katedry technologii mechanicznej, a 1 stycznia 1909 został mianowany profesorem zwyczajnym tego przedmiotu. W latach 1910–1921 był członkiem Komisji Administracyjnej, a potem Senatu Politechniki Lwowskiej. W latach 1912–1914 był dziekanem Wydziału Budowy Maszyn, a w latach 1915–1916 rektorem tej uczelni. Zajmował się metalurgią oraz technologia tkactwa. Stworzył na Politechnice Lwowskiej laboratorium metalograficzne. W roku 1917 otrzymał austriacki Order Żelaznej Korony, którego zrzekł się po pokoju brzeskim, oddającym Chełmszczyznę Ukrainie.