Odznaka „Na Straży Pokoju” – polskie resortowe odznaczenie okresu PRL z lat 1972–1991, nadawane obywatelom ZSRR.
Historia Odznaka została ustanowiona uchwałą Rady Ministrów z dnia 22 września 1972 w celu podkreślenia znaczenia odbywania służby wojskowej przez żołnierzy i pracowników Armii Radzieckiej na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej dla wspólnej sprawy pokoju i socjalizmu oraz zasług w dziele umacniania braterstwa broni i przyjaźni polsko-radzieckiejUchwała nr 252 Rady Ministrów z dnia 22 września 1972 r. w sprawie ustanowienia odznaki „Na Straży pokoju” .
Odznaka podzielona była na trzy stopnie (złota, srebrna i brązowa).
Uchwała ta została uchylona 15 października 1991 (uchwałą Rady Ministrów nr 139 z 11 października 1991), nadawanie odznaki zakończono faktycznie już wcześniej.
Zasady nadawania Odznaka mogła być nadawana jako zaszczytne wyróżnienie dla żołnierzy jednostek Armii Radzieckiej, czasowo stacjonujących na terytorium Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, którzy aktywnie pracowali na rzecz polskiej gospodarki narodowej, a zwłaszcza uczestniczyli w czynach społecznych oraz w zwalczaniu klęsk żywiołowych.