Medal za Ratowanie Ginących – polskie odznaczenie cywilne okresu międzywojennego.
Medal został ustanowiony rozporządzeniem Prezydenta RP z dnia 22 marca 1928 celem nagradzania zasług położonych przy ratowaniu tonących oraz ofiar katastrof żywiołowychRozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o ustanowieniu Medalu Za Ratowanie Ginących ().
Zasady nadawania Medal nadawano obywatelom polskim oraz cudzoziemcom, którzy na obszarze Polski lub przy ratowaniu polskich obywateli za granicą, nieśli ratunek z narażeniem życia. Medal nadawał minister spraw wewnętrznych, który mógł przekazać uprawnienia wojewodom i Komisarzowi Rządu Warszawy. Odznaczeni otrzymywali medal bezpłatnie.
Medal ten mógł być nadany tej samej osobie wielokrotnie, kolejne nadania oznaczano przez umieszczenie na wstążce medalu gwiazdki pięcioramiennej brązowej średnicy 9 mm.
Po II wojnie światowej nie został przyjęty do systemu odznaczeń Polski Ludowej w 1944Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 22 grudnia 1944 r. o orderach, odznaczeniach oraz medalach () ani III RP w 1992Ustawa z dnia 16 października 1992 r.