Ramanudźa (tamil. இராமானுஜர், dewanagari रामानुज, ang. Ramanuja) (ur. 1017, zm. 1137) – hinduski filozof, największy święty wisznuickiej tradycji Śri sampradai, uczeń Jamunaćarji. Sformułował nurt zwany wiśisztadwajta (trl. viśiṣṭādvaita).
Życie Urodził się w Śriperumbudur koło Kanchipuram jako Ilaja Perumal, syn Aśury Keśawy Somajadźina i Kantimati. Z wyjątkiem dwudziestoletniego okresu wypełnionego misjonarskimi podróżami, rezydował w jednej ze świątyń w Śri Rangam i całe życie poświęcił jej rozwojowi, czyniąc ją najważniejszym ośrodkiem kultu śri wisznuitów.
Doktryna Ramanudźa sformułował nurt zwany wiśisztadwajta. Do podstawowych jego założeń należą tezy: Bóg nie jest pozbawiony cech Istnieją trzy rodzaje realnych bytów, wszystkie jednak razem tworzą jedną rzeczywistość: materia dusza Bóg, który jest źródłem dwóch powyższych Materia i dusze nie mogą istnieć bez Boga, ale też Bóg nie może istnieć bez dusz Bóg jest istotą pełną miłości i łaski, szczególnie dla swych wyznawców Do Boga dochodzi się poprzez bhakti, czyli pełne miłości oddanie się mu i nieustanne czczenie go Należy pokładać niezachwianą wiarę w istnienie Boga (niezależną od argumentów logicznych układanych przez ludzi) oraz w autorytet świętych ksiąg hinduizmu Bóg stanowi podstawę egzystencji, kontroluje i utrzymuje materię i wszystkie żywe