Mała Konstytucja ponadto przewidywała, że w okresie obowiązywania ustawy upoważniającej inicjatywa ustawodawcza w zakresie upoważnień udzielonych Rządowi należała wyłącznie do Rady Ministrów (mogła być wykonywania w formie rozporządzeń z mocą ustawy, jak i też inicjatywy ustawodawczej wniesionej do Sejmu). Rozporządzenia podpisywał Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. Przysługiwało mu weto absolutne. Mógł też to rozporządzenie skierować do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją.
Rozporządzenia z mocą ustawy w okresie obowiązywania Konstytucji marcowej w brzmieniu nadanym nowelą sierpniową (1926 - 1935)
W Polsce w okresie od dnia 4 sierpnia 1926 r. do dnia 23 kwietnia 1935 r. włącznie rozporządzenia z mocą ustawy wydawać mógł Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Rady Ministrów. Przepisy Konstytucji przewidywały dwie formy tych rozporządzeń: „w razie nagłej konieczności państwowej” oraz z upoważnienia ustawy.
Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej podlegały rozpatrzeniu przez Sejm pod rygorem utraty mocy obowiązującej.
Zobacz też Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Stan wyjątkowy Dekret
Przypisy
Bibliografia Banaszak B., Prawo konstytucyjne, Warszawa 2004. Boć J., Konstytucje Rzeczypospolitej Polskiej oraz komentarz do Konstytucji RP z 1997 roku, Wrocław 1998. Garlicki L., Konstytucja RP. Komentarz, Warszawa 2003.
Kategoria:Źródła prawa Kategoria:Polskie akty prawne