Na mocy pokoju paryskiego z 1947 roku, łączna wyporność okrętów marynarki fińskiej została ograniczona do 10 000 t, a liczebność personelu do 4500 ludzi, ponadto zakazano posiadania okrętów podwodnych, kutrów torpedowych, broni rakietowej oraz torped i min morskich z zapalnikami niekontaktowymi lub kierowanychArt. 17 Treaty of peace with Finland 1947. W konsekwencji, okręty podwodne złomowano, a kutry torpedowe przekształcono na patrolowe. Finlandia została też zmuszona do odsprzedaży ZSRR pancernika przybrzeżnego „Väinämöinen”. Restrykcje te za zgodą ZSRR zostały złagodzone w latach 60., w tym zgodzono się na posiadanie przez Finlandię uzbrojenia rakietowego.
Podstawowymi jednostkami po wojnie stały się okręty i kutry patrolowe oraz trałowce, niezbędne do oczyszczania strefy odpowiedzialności z min. Stanowiące największe jednostki cztery przedwojenne kanonierki i większość stawiaczy min wycofano do 1953 roku. Od drugiej połowy lat 50. marynarka zaczęła nabywać nowe niewielkie jednostki, w tym kutry artyleryjskie, stawiacz min