Dzięki dużej ilości strumieni i źródeł jest to obszar bagnisty, który po rekultywacji stał się urodzajnymi polami. Od czasów historycznych był zawsze stosunkowo gęsto zaludniony. Północna równina Szaron rozciąga się od rzeki Taninim do rzeki Aleksander. Obszar ten charakteryzuje się dużymi dorzeczami rzek, które spływając ze wschodu na zachód do morza, nanoszą duże ilości czerwonego piasku. Piasek ten tworzy ruchome wydmy, przyczyniające się do pustynnienia sąsiednich terenów uprawnych. Większość tego obszaru nie nadaje się do upraw bez drenażu ruchomych wydm i intensywnego nawożenia piaszczystych gleb. Centralna równina Szaron rozciąga się od rzeki Aleksander i miasta Netanja do Tulkarm na wschodzie i rzeki Jarkon na południu. Tradycyjne uprawy rolnicze na większości tego obszaru były prawie niemożliwe, ponieważ tutejsze ziemie były niskiej jakości, a wody podziemne położone bardzo głęboko. Ujścia niektórych strumieni były zablokowane przez grzbiety żwiru i piaszczyste wydmy plaż, w wyniku czego ich wody rozlewały się tworząc bagna. Przyśpieszało to procesy erozji gleby. Dopiero najnowsze technologie umożliwiły przekształcenie tego obszaru w żyzne pola uprawne.