thumb Obrona Śląska (1939) – walki stoczone przez Wojsko Polskie z najeźdźcą hitlerowskim we wrześniu 1939 r.
Przygotowania i plany działań Bezpośrednie przygotowania Polski do wojny rozpoczęto 4 marca 1939 r. Do wybuchu wojny nie zrealizowano wszystkich zamierzeń, m.in. nie ukończono prac nad planem operacyjnym obrony „Z” (Zachód). Przewidywał on obronę kraju do czasu przystąpienia do wojny Anglii i Francji. W ramach tego planu Śląska oraz zachodniej Małopolski miała bronić Armia „Kraków” – dowódca gen. Antoni Szylling, szef sztabu – płk S. Wiluch. W skład Armii wchodziły: 6, 7, 21, 23 i 55 DP, 10 BKZmot., Krakowska BKaw, 1 Brygada Górska, 23 i 26 eskadry myśliwskie. Armię „Kraków” zorganizowano w dwie Grupy operacyjne: „Śląsk” – dowódca gen. Jan Jagmin-Sadowski i „Bielsko” – dowódca Mieczysław Boruta-Spiechowicz. Od północy sąsiadem była Armia „Łódź” z Wołyńską BKaw na lewym skrzydle, a od wschodu Armia „Karpaty” z 2 Brygadą Górską na prawym skrzydle. W trakcie działań wrześniowych armię wzmocniono 22 DPG z odwodu Naczelnego Wodza.