Zasada Hotellinga – jeden z centralnych teorematów ekonomii zasobów naturalnych, zaproponowany przez Harolda Hotellinga w 1931 roku. Zgodnie z zasadą Hotellinga w przypadku wydobywania nieodnawialnych surowców naturalnych przez racjonalnych aktorów czas wydobycia jest skończony, a jego tempo i stopniowo wzrastająca cena rynkowa danego surowca zależą od wysokości stóp procentowych na rynku finansowym.
Teoria Wywód Hotellinga opiera się na kilku istotnych założeniach, typowych dla neoklasycznej teorii ekonomicznej: Właścicielem danego złoża surowców nieodnawialnych jest aktor racjonalny, tj. maksymalizujący wartość bieżącą złoża oraz dyskontujący za pomocą stopy procentowej na rynku finansowym. Analiza dotyczy złoża będącego w posiadaniu jednego aktora przez cały czas eksploatacji. Wielkość złoża jest od początku znana.
Na tej bazie Hotelling zbudował model eksploatacji złóż surowców nieodnawialnych przez racjonalnych aktorów. Głównymi wynikami jego analizy są: Czas eksploatacji złoża jest zawsze skończony. Cena rynkowa danego surowca wzrasta stopniowo, podczas gdy ilość wydobywanego surowca maleje.