Do czasów drugiego rozbioru Polski w Międzyrzeczu nie zachodzą istotniejsze zmiany.
1793 - 1945 thumb|Międzyrzecz w latach 30 XX wieku Okres ten cechował się największymi zmianami w układzie ulic a związane to było z rozwojem terytorialnym miasta. W obrębie Starego Miasta zmiany były wynikiem głównie pożarów, które niszczyły znaczne kwartały zabudowy. W połowie XIX wieku splantowano pozostałości miejskich fortyfikacji a na ich miejscu założono tereny zielone (okolice fary pw. Św. Jana Chrzciciela). Dalsze zmiany następują na przełomie XIX i XX wieku, kiedy to miasto rozwija się w kierunku wschodnim po wybudowaniu stacji kolejowej. Powstają nowe drogi i ulice łączące odleglejsze obszary miasta. W kierunku południowym od fary wybudowano nową drogę w kierunku Świebodzina co poszerzyło zabudowę w tym kierunku (obecnie ulica Mieszka I). W prawobrzeżnej części miasta powstało osiedle kolejowe. Rozwój następuje także w kierunku Skwierzyny. W 1923 roku do miasta przyłączono wieś WinnicaA. Indycka, T. Łaszkiewicz, Średniowieczne i wczesnonowożytne cmentarzysko przykościelne na Winnicy w Międzyrzeczu ( przy nieistniejącym kościele Św. Jana ) [w:] Ziemia Międzyrzecka - Fragmenty z dziejów, pod. red. B. Mykietów, M. Tureczek, Międzyrzecz-Zielona Góra 2006, s. 16..