Złodziej z Bagdadu (ang. The Thief of Bagdad) – brytyjsko-amerykański film historyczno-fantastyczny z 1940 w reżyserii Ludwiga Bergera, Michaela Powella oraz Tima Whelana z pomocą Williama Camerona Menziesa oraz braci Alexandra, Vincenta i Zoltana Kordów.
Fabuła Do wczesnośredniowiecznej Basry przybywa król Bagdadu Jaffar, który wraz ze swym szpiegiem – Halimą napotyka na ślepego żebraka. Przepowiednia głosi, iż księżniczka Basry zostanie wybudzona z letargu dzięki ślepcowi. Żebrak wraz ze swym psem zostaje zaproszony do pałacu i opowiada o żyjącym w Bagdadzie ulicznym złodzieju imieniu Abu. Podczas jednej z ucieczek Abu widzi koronację Ahmada, wnuka Haruna ar-Raszida. Młody król chcąc poznać bliżej niesprzyjający mu lud za radą Jaffara, wówczas wezyra, przebiera się za cudzoziemca.
To pretekst dla Jaffara, by niesłusznie wtrącić Ahmada jako szaleńca do lochu i tym samym przejąć władzę. Ahmad poznaje tam Abu skazanego na śmierć. Wspólnymi siłami udaje im się uciec z więzienia i osiedlić w Basrze. Dowiadują się o córce sułtana, której nikt nie może ujrzeć pod groźbą śmierci. Dzięki Abu Ahmad jest w stanie ujrzeć księżniczkę, w której zakochuje się i odwiedza ją w sułtańskich ogrodach udając dżina ze stawu.