Język autentyczny – ustalony przez strony język wiążący traktatu, który stanowi podstawę jego wykładni. Zgodnie z Konwencją Wiedeńską o prawie traktatów z 23 maja 1969 r. (art. 31–33) jeżeli tekst traktatu został ustalony jako autentyczny w dwóch lub więcej językach, traktat ma jednakową moc w każdym z tych języków, chyba że traktat postanawia lub strony uzgodniły, iż w przypadku rozbieżności tekst w określonym języku jest rozstrzygającyNp. Konwencja ramsarska została spisana w języku angielskim, francuskim, niemieckim i rosyjskim; wg art. 12 w razie rozbieżności tekst angielski jest rozstrzygający.. Przyjmuje się domniemanie, że wyrazy użyte w traktacie mają to samo znaczenie w każdym z tekstów autentycznych. Traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście, oraz w świetle przedmiotu i celu traktatu, odrzucając interpretacje prowadzące do rezultatu wyraźnie absurdalnego lub nierozsądnego (art. 32)Ustalanie wersji miarodajnej jest zbędne, jeżeli układ zawarto w jednym języku. Np.