w czasie walk polsko-ukraińskich o Małopolskę Wschodnią walczył w obronie Lwowa i Przemyśla, a następnie brał udział w przygotowaniach do I powstania śląskiego. Brał również udział w akcji plebiscytowej na terenie Spisza i Orawy. 1 grudnia 1919 roku został mianowany porucznikiem. Przydzielony do 20 Pułku Piechoty, walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Podaje się, że miał być odznaczony za czyny bojowe Krzyżem Walecznych i to aż czterokrotnie, lecz informacji tej nie potwierdzają Roczniki Oficerskie z 1923, 1924, 1928, 1932 i 1939 roku. W 1921 roku ukończył czteromiesięczny kursu w Szkole Podchorążych Piechoty w Warszawie. Uczestniczył w III powstaniu śląskim.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 1325. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był nadal 20 Pułk Piechoty. W listopadzie 1924 został przydzielony z 20 pp w Krakowie do Oddziału Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Korpusu Nr V na stanowisko referenta. Z dniem 7 marca 1925 został przydzielony z DOK V do macierzystego 20 pp. 3 maja 1926 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 223. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 kwietnia 1928 został przeniesiony z 20 pp do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie. W grudniu 1929 roku ponownie przeniesiony do 20 pp.