Zajął pierwsze miejsca w pięciu silnie obsadzonych kołowych turniejach międzynarodowych: w 1968 w Hastings (wspólnie z Vlastimilem Hortem i Leonidem Steinem), w 1972 w Reykjavíku (wspólnie z Vlastimil Hort i Friðrikiem Ólafssonem), w 1974 w Torremolinos (wspólnie z Eugenio Torrem), w 1979 w Nowym Sadzie (przed Jefimem Gellerem i Jewgienijem Swiesznikowem) oraz w 1982 w Biel (wspólnie z Johnem Nunnem). Zajął pierwsze miejsce w trzech kolejnych turniejach szwajcarskich US Open w Stanach Zjednoczonych: w 1979, a w 1980 (wspólnie z Johnem Fedorowiczem) i 1981 (wspólnie z Larrym Christiansenem). W latach 80. siła jego gry nieco osłabła, jednak nadal odnosił sukcesy w prestiżowych turniejach. Turniej w Wiedniu w 1986 zakończył na trzecim miejscu, wspólnie z Anatolijem Karpowem i Lubomirem Ftačnikiem, za Wiktorem Korcznojem i Aleksandrem Bielawskim, a w 1988 zwyciężył (wspólnie m.in. z Ferdinandem Hellersem, Bogdanem Laliciem i Jurijem Bałaszowem) w turnieju Berliner Sommer w Berlinie.
Najwyższy ranking w karierze osiągnął 1 stycznia 1981, z wynikiem 2605 punktów zajmował wówczas 10. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 1.