Dodatkowym atutem jest brak niepotrzebnych metadanych, dzięki czemu zapis typu SOAP jest w pełni niezależny od platformy. Wada – tak jak w przypadku języka XML serializowany obiekt powinien posiadać „pusty” konstruktor i składać się z publicznie dostępnych pól (pole albo samo powinno być publiczne [public] albo posiadać publiczną [public] właściwość). XML – serializacja w pełni zgodna ze standardami języka XML. Każde serializowane pole powinno być public (lub mieć publiczną właściwość), wymagany jest „pusty” konstruktor, dodatkowo zarówno podczas serializacji jak i deserializacji należy podać pełną strukturę pliku XML.
Serializacja w języku Java By obiekt mógł być serializowany, musi implementować interfejs Serializable. Dla wygody sporo standardowych klas Javy implementuje ten interfejs, nie ma więc potrzeby wyprowadzać np. własnego obiektu będącego dzieckiem klasy Vector.
W przypadku serializacji obiektu, który agreguje inne obiekty, serializacji ulegnie cała hierarchia obiektów, jednak każdy z nich musi implementować interfejs Serializable.