Tło konfliktu Korzenie wrogości gruzińsko-abchaskiej Napięcia między Abchazami i Gruzinami sięgają II poł. XIX w. W wojnach między Rosjanami a góralami kaukaskimi w XIX w. Abchazowie, w przeciwieństwie do Gruzinów, poparli tych drugich. Po zwycięstwie rosyjskim w 1864 niemal połowa Abchazów emigrowała z tradycyjnie zamieszkiwanych ziem do państw bliskowschodnich, przede wszystkim Turcji. Po antyrosyjskich powstaniach w Abchazji w 1876 i 1877 kolejne grupy Abchazów zostały wysiedlone (machadżyrstwo). W rezultacie 3/4 Abchazów znalazła się poza tradycyjnie zamieszkiwaną od wieków ziemią, podczas gdy do Abchazji, z poparciem władz rosyjskich, zaczęli napływać przedstawiciele innych narodów – przede wszystkim gruzińscy chłopi ze Swanetii i Megrelii, ale również Ormianie, Bułgarzy, Rosjanie, Estończycy, Niemcy i Grecy. Abchazowie twierdzą, że sprowadzanie chłopów gruzińskich do Abchazji stanowiło przejaw antyabchaskiej polityki carskiej. Przeciwnicy tego ujęcia argumentują, że masowe przyjazdy Gruzinów na ziemie opuszczone przez wysiedlonych były jedynie rezultatem geograficznej bliskości Megrelii, Swanetii i Abchazji, nie zaś świadomej polityki narodowościowej. W 1886 na terenie Abchazji żyło ok. 58 tys. Abchazów i nieco ponad 4 tys. Gruzinów, podczas gdy w 1897 na niemal niezmienioną liczbę Abchazów przypadało już 25 tys.