Uczestniczył finansowo w licznych akcjach społecznych, charytatywnych i kulturalnych. Od 1923 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Szkoły Podchorążych w Bydgoszczy, a w 1928 został jego prezesem (później członek honorowy). Działał w Związku Obrony Kresów Zachodnich, później Polskim Związku Zachodnim. W latach 1927–1934 był konsulem honorowym Szwecji w Bydgoszczy.

Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu Niemców do Bydgoszczy, nie ewakuował się, czując się odpowiedzialny za los pracowników i mienie przedsiębiorstwa. Władze niemieckie oskarżyły go o demontaż i ewakuację ważnych części maszyn i urządzeń Bydgoskiej Fabryki Kabli oraz o wysadzenie tamy fabrycznej i mostu na Brdzie przez wycofujące się wojsko. 20 października 1939 wraz z żoną i synem został aresztowany i tego samego dnia stracony wraz z nimi w Lesie Gdańskim przy cmentarzu św. Wincentego à Paulo na Bielawkach.

Życie prywatne Stanisław Rolbieski od 1906 był żonaty z Emilią, córką doktora medycyny Aleksandra Wilka-Czarnowskiego z Opola.