Madonna w grocie (również Madonna wśród skał, wł. La Vergine delle Rocce) – obraz Leonarda da Vinci, zamówiony przez Bractwo Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny przy kościele San Francesco Grande w Mediolanie. Zachowały się dwie wersje obrazu. Pierwszy znajduje się w Luwrze, drugi w National Gallery w Londynie.
Opis thumb|upright|Głowa młodej kobiety thumb|upright|Rekonstrukcja ołtarza Oba obrazy przedstawiają siedzącą bądź klęczącą Dziewicę Maryję siedzącą przed grotą (lub w jej wnętrzu) na pustyni. Znajduje się prawie w centrum kompozycji. Maryja ma na sobie ciemnobłękitną szatę. Perły, kryształ spinający szatę oraz woda symbolizują czystość Maryi. Maryja otacza opieką Jezusa i św. Jana Chrzciciela. Św. Jan klęczy na trawie i kwiatach, składa tłuste rączki ku Dziecięciu. W wersji paryskiej św. Jan jest głównym bohaterem obrazu. Towarzyszy im anioł z kręconymi włosami, najprawdopodobniej Ariel lub Gabriel. Anioł siedzi z boku, opiekuje się św. Janem. Lewą ręką podtrzymuje Jezusa, prawą dłonią wskazuje na dziecko, które składa ręce do modlitwy. Twarz anioła ma kobiece rysy twarzy. Z tego względu niektórzy historycy sztuki opisywali tę postać rodzajem żeńskim. Anioł jest podobny do twarzy widocznej na rysunku . Jezus również jest zwrócony ku św. Janowi, błogosławi go uniesioną ręką.