Johnny Moore nadal kierował zespołem, który występował z różnymi wokalistami, przeważnie stylistycznie zbliżonymi do Charlesa Browna. Byli to: Lee Barnes, Billy Valentine (nagrania dla RCA Victor), Mari (choć pisane też jako Mauri) Jones (Aladdin, Modern, Blaze itd.), Nelson Alexander, Floyd Dixon (nagrania dla Aladdin i Combo), a do połowy lat 50. Frankie Ervin (Modern, Blaze). Po rozwiązaniu Nat King Cole Trio, Oscar Moore częściej występował w zespole brata (jako muzyk gościnny). W tym okresie udało im się wylansować nagrania: Where Can I Find My Baby (które osiągnęło na listach pozycję nr 8 w 1949), Walkin’ Blues (nr 7 w 1949), I’ll Miss You (nr 15 w 1949), Dragnet Blues (nr 8 w 1953) i Johnny Ace’s Last Letter (które w 1955 dotarło do pozycji 15).
Po nastaniu ery rock’and’rolla liczba płyt wydawanych przez grupy podobne Blazersom uległa poważnemu ograniczeniu. W latach 1953–1954 Johnny Moore i Eddie Williams uczestniczyli nawet we wspólnych sesjach nagraniowych z Charlesem Brownem.
Zespół Johnny’ego Moore’a istniał, i nagrywał dla różnych małych wytwórni, do początków lat 60 ub. w.
Przypisy
Bibliografia Biografia Johnny’ego Moore’a w AllMusic Dave Penny: Biografia Johnny’ego Moore’a w rockabilly.nl omówienie CD Be Cool – Ace Records Johnny Moore’s Three Blazers w programie „Juke in the Back”
Kategoria:Amerykańskie zespoły rhythmandbluesowe