Obraz został również wystawiony w 1882 w paryskim salonie, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem. Chociaż jeden z ówczesnych krytyków porównał to przedstawienie Lady Meux do Wenus, Whistler podjął próbę opisania czegoś więcej niż jej fizycznej obecności, koncentrując się na sterowaniu nastrojem poprzez kolor w celu tworzenia kompozycji, którą przyrównał do muzycznej orkiestracji.
Whistler w 1881 namalował drugi portret Lady Meux, zatytułowany Harmonia różu i szarości (portret Lady Meux), który znajduje się w zbiorach Frick Collection w Nowym Jorku. Ten pełnopostaciowy portret przedstawia modelkę stojącą na scenie przed różowo-szarą zasłoną, co jest oczywistą aluzją do jej rzekomej kariery scenicznej. Postać jest ubrana w jasnoszarą sukienkę oblamowaną różową satyną. Połysk jej sukni i lśniącej lamówki oddane zostały szybkimi muśnięciami matowej bieli ponad chłodnym różem. Przekładając ubiór w stylu haute couture na język kolorów Whistler zmodyfikował jego formę, aby nadać obrazowi wizualną rytmikę. Grube płótno, które wybrał do namalowania swego dzieła, nadało mu teksturę blado pomalowanej kurtyny, oddanej długimi pionowymi smugami delikatnie stonowanych odcieni.