Świadomie przeprowadzono ją w mieście, gdzie nie spodziewano się żadnego oporu. Michaił Gorbaczow pragnął odbudować swój wizerunek silnego przywódcy, ukazać swoim przeciwnikom politycznym przykład zdecydowanego działania, jednoznacznie zasygnalizować, że nie zgadza się na realizację aspiracji niepodległościowych żadnego narodu żyjącego w granicach ZSRR.

Skutki 21 stycznia Elmira Qafarova w imieniu narodu azerskiego wydała oświadczenie, w którym zaprotestowała przeciwko wprowadzeniu stanu wyjątkowego i pacyfikacji Baku.

W pierwszych artykułach dotyczących wydarzeń w Baku „Prawda” zaprzeczała, jakoby ofiarą interwencji padli cywile. Mimo to kilka dni później Michaił Gorbaczow złożył wyrazy ubolewania z powodu masakry.

Interwencja w Baku nie spełniła swojego podstawowego założenia – Ludowy Front Azerbejdżanu kontynuował swoją działalność, w tym organizację publicznych mityngów i manifestacji.

Żaden z krajów demokratycznego zachodu nie potępił interwencji w Baku. Na łamach prasy amerykańskiej znalazły się natomiast komentarze pozytywnie odnoszące się do całego wydarzenia, opisujące je jako akcję milicyjną przeciwko atakom na Ormian. Masakrę potępiły jedynie władze tureckie i irańskie.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:1990 w ZSRR Kategoria:Historia Azerbejdżańskiej SRR Kategoria:Historia Baku Kategoria:Masakry w ZSRR Kategoria:Radzieckie zbrodnie wojenne Kategoria:Rozpad ZSRR