władca Monako od 27 czerwca 1922 do 9 maja 1949. Wobec braku dynastycznych potomków, w 1919 adoptował swoją nieślubną córkę, Charlotte, ze związku z Marią Louvet i wpisał ją do linii sukcesji monakijskiego tronu. Jego żoną była Gizela, księżna Monako (Ghislaine Marie Francoise Dommanget, ur. 13 października 1900 w Reims, zm. 30 kwietnia 1991 w Neuilly-sur-Seine), którą poślubił w lipcu 1946 w Monako. Charlotte, księżna Valentinois (Charlotte Louise Juliette Louvet, ur. 30 września 1898 w Konstantynie), nieślubna córka (i jedyne dziecko) Ludwika II, księcia Monako i jego kochanki, Marii Louvet. Wobec braku innych dzieci, książę Ludwik adoptował Charlotte w 1919. Kobieta otrzymała tytuł Jej Książęcej Wysokości Księżniczki Monako. Jej mężem był hrabia Pierre de Polignac (Pierre Marie Xavier Raphaël Antoine Melchior de Polignac, ur. 24 października 1895 w Hennebont, zm. 10 listopada 1964 w Paryżu), którego poślubiła w ceremonii cywilnej 19 marca 1920 i w ceremonii religijnej 20 marca 1920 (małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1930). Miała dwoje dzieci. 30 maja 1944 zrzekła się praw do dziedziczenia monakijskiego tronu na korzyść swojego syna, księcia Rainiera i wzbudzając protesty córki, księżniczki Antoinette.