Jana Weyssenhoffa.

Jego prace spotkały się z uznaniem prof. Wacława Dziewulskiego. Niels Bohr zaprosił go do Kopenhagi. W roku 1939 wyjechał do Paryża, gdzie spotkał się z Jakiem Hadamardem i do Cambridge, gdzie spotkał się z Paulem Dirakiem, który opublikował pośmiertnie jego ostatnią pracę i zamieścił wspomnienie o nim w „Nature” tom 146, 1940, str. 613.

Ze względu na trudną sytuację materialną był zmuszony zarabiać na życie tłumaczeniami z języka hebrajskiego, rysunkami technicznymi i obliczeniami statycznymi konstrukcji żelbetowych.

Myron Mathisson zmarł na gruźlicę w Cambridge w roku 1940. W krótkim życiu zdążył opublikować 10 prac naukowych.

Prace Die Beharrungsgesetze in der allgemeinen Relativitätstheorie, Z. Phys. 67 (1931), 270–277. Die Mechanik des Materieteilchens in der allgemeinen Relativitätstheorie, Z. Phys. 67 (1931), 826–644. Bewegungsproblem in der Physik und Elektronenkonstanten, Z. Phys. 69 (1931), 389–408. Neue Mechanik materieller Systeme, Acta Phys. Polonica 6 (1937), 163–209. Le problème de M. Hadamard relatif à la diffusion des ondes, Acta Math. 71 (1939), 249–282 oraz Compte Rendu Acad. Sci. 208 (1939), 1776. Eine Lösungsmethode für Differentialgleichungen vom normalen hyperbolischen Typ, Mathematische Annalen, Band 107, 1932, 400. Proc.