Maharadża i sipaje Na końcu XIX wieku w Indiach powstała odmiana szachów zwana przez Anglików maharadża i sipaje. Jedną stroną była amazonka, a drugą zwykłe bierki. Biały gracz kładł maharadżę na dowolnym nieszachowanym polu i zaczynał grę. Sipajom nie było łatwo rozprawić się z maharadżą, gdyż w grze nie było roszady ani promocji.
Jest jednak sposób na wygranie z amazonką. Należy ustawić bierki w taki sposób, żeby jak najwięcej pól było pod szachem. Jedną z możliwości jest ta przedstawiona na Diagramie 2. Białe pola oznaczają dwa jedyne nieszachowane miejsca na szachownicy, po których amazonka będzie musiała naprzemiennie się posuwać. Aby uzyskać taki układ należy ruszać bierki jedynie po chronionych polach, dzięki czemu maharadża nie może ich zbić (inaczej byłby w macie). Wygląda to tak: Sc6 Sf6 a5 h5 Wa6 Wh6 Wb6 Wg6 d5 Hd6 He5 Hd4 Wb2 Wg1
Teraz aby zamatować maharadżę trzeba tylko włączyć do walki gońce.