Początkowo nie wysuwał, podobnie jak podobne ruchy masowe w krajach Bloku Wschodniego, żądań antykomunistycznych, a jedynie postulaty modernizacji i liberalizacji kraju.
Pierwszy biuletyn Ludowego Frontu Azerbejdżanu został opublikowany w maju 1989. Na łamach pisma zwrócono się wówczas do ludności republiki z prośbą o poparcie w działaniach na rzecz zmian w kraju. Krytyka panującej sytuacji była przy tym bardzo umiarkowana, w znacznie mniejszym stopniu, niż postulaty opozycji w krajach bałtyckich czy nawet w sąsiedniej Armeńskiej SRR. Mimo to Ludowy Front Azerbejdżanu zaczął szybko przekształcać się w ruch masowy. Od lata 1989 organizował w Baku największe od dziesięcioleci opozycyjne manifestacje i wiece. 16 lipca, podczas pierwszego zjazdu Frontu, wybrano jego pierwszego przewodniczącego – Əbülfəza Elçibəya. Fakt ten wskazywał, że organizacja zaczęła rozwijać się wbrew intencjom jej twórców – stawała się bytem politycznym niezależnym od twórców pieriestrojki, realizującym własne cele. Od sierpnia 1989 w programie organizacji pojawiły się hasła niepodległościowe, zaś 2 września 1989 Front zorganizował pierwszy w radzieckim Azerbejdżanie strajk generalny.