Kilka miesięcy później Amazon.com uruchomiło swój system sprzedaży plików muzycznych bez stosowania DRM, a rok później z DRM całkowicie zrezygnowało iTunes Powstało kilkanaście serwisów abonamentowych, które zaadaptowały wiele cech modelu OMM, takich jak Spotify, Rhapsody, Deezer i iTunes Match; choć żaden z nich nie zaadaptował go w pełni, a niektóre z nich stosują DRM; wszystkie one oferują cenę miesięcznego abonamentu obliczoną jak dla OMM i wynoszącą od 5 do 25 USD, są otwarte dla małych wytwórni i niezależnych wykonawców, posiadają funkcje integrujące korzystające z nich osoby, oraz umożliwiają powiązanie kont z serwisami społecznościowy Niemieckie przedsiębiorstwo Playment ogłosiło w połowie 2011 r. że pracuje nad rzeczywistym wdrożeniem pełnego modelu OMM.
Krytyka Krytyka modelu OMM skupia się głównie na tym, że nie wyeliminuje on zjawiska piractwa, głównie ze względu na ogólną niechęć do płacenia za słuchanie muzyki. Wyrażano również wątpliwości dotyczące kwestii możliwości skonstruowania serwisu, który z jednej strony zapewnia prywatność użytkowników, a z drugiej umożliwia rzetelne obliczanie tantiem dla twórców i właścicieli praw do utworów oraz tego, czy ten model dystrybucji będą chcieli zaakceptować główni gracze na rynku muzycznym.
Przypisy
Kategoria:Web 2.0 Kategoria:Otwarta treść Kategoria:Muzyka