Po zwolnieniu w 1931 przyjechał do Moskwy, lecz już w tym samym roku został aresztowany powtórnie i przebywał w obozie do 1933.
Po odzyskaniu wolności, 21 sierpnia 1933 przyjął w Moskwie chirotonię biskupią z rąk zastępcy locum tenens Patriarchatu moskiewskiego, metropolity gorkowskiego Sergiusza, metropolity nowogrodzkiego Aleksego i innych hierarchów. Został skierowany do eparchii ałmackiej. Działalność duszpasterską prowadził do 1936, gdy został aresztowany po raz kolejny razem z duchownym służącym w cerkwi św. Mikołaja w Ałmaty, ks. Iwanem Mielnikowem. Oskarżony o systematyczną agitację antyradziecką i kierowanie grupą mnichów i duchownych prawosławnych o antypaństwowym nastawieniu, został ponownie skazany na karę łagru. Przebywał w nim do 1943, gdy został zwolniony z obozu i przewieziony do Moskwy na Sobór Biskupów Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Było to możliwe dzięki zmianie polityki Stalina wobec Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego wywołanej sytuacją wojenną.
W 1943 objął urząd biskupa mołotowskiego. Po dwóch latach został podniesiony do godności arcybiskupiej. W ciągu dwóch lat pracy duszpasterskiej w Mołotowie doprowadził do otwarcia 38 cerkwi, w tym soboru katedralnego. W 1945 brał udział w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.