Bywa uprawiana jako roślina lecznicza, ale także jako roślina ozdobna. Jest całkowicie mrozoodporna. Nadaje się na rabaty, obwódki i jako roślina okrywowa. Wymaga słonecznego stanowiska i przepuszczalnej gleby. Powinna być sadzona osobno, rośnie bowiem bujnie i może zagłuszać rośliny słabiej rosnące. Rozmnaża się przez wysiew nasion, sadzonki późną wiosną, lub przez podział kęp. Inne zastosowania Rzymianie używali kocimiętki nie tylko do celów leczniczych, ale także jako przyprawę do potraw. Jako przyprawa do sosów używana była czasami w Anglii. Olejek z kocimiętki jest używany do produkcji perfum. Olejkiem aromatyzowane są niektóre alkohole. Zapach kocimiętki wabi nie tylko koty, ale również pszczoły. Pszczelarze czasami nacierają kocimiętką ule, aby przywabić rójkę pszczół. Kocimiętka skutecznie odstrasza niektóre owady: muchy (Stomoxys calcitrans), które żywią się krwią dużych ssaków, np. koni i krów, muchy domowe, komary i karaczany. Zapach kocimiętki odstrasza także szczury. Z ziela kocimiętki można przyrządzić herbatkę ziołową. Herbatkę taką pili np. Indianie Odżibwejowie. Z nasion wytwarza się olej do produkcji farb i lakierów. .
Przypisy .
Kategoria:Jasnotowate Kategoria:Rośliny lecznicze Kategoria:Taksony opisane przez Karola Linneusza