cztery mandaty poselskie (dwa przypadające hiszpańskim socjalistom, jeden przypadający brytyjskim laburzystom i jeden przypadający greckim eurosceptykom) pozostały nieobsadzone. W trakcie IV kadencji PE przeprowadzono również trzykrotnie wyboru uzupełniające w Wielkiej Brytanii, w której posłów wybierano (w tej kadencji po raz ostatni) w okręgach jednomandatowych.
Na skutek rozszerzenia UE Parlament Europejski pod koniec kadencji liczył 626 posłów. Jednakże trzy miejsca (jedno przypadającej francuskiej koalicji centroprawicy, jedno przypadające holenderskim Demokratom 66 i jedno przypadające hiszpańskim socjalistom) pozostały nieobsadzone.
Na mocy porozumienia pomiędzy grupami socjalistów i chadeków przewodniczącym PE IV kadencji był przez pierwsze 2,5 roku socjalista Klaus Hänsch (do 13 stycznia 1997) i następnie chadek José María Gil-Robles (od 14 stycznia 1997).
W Parlamencie Europejskim IV kadencji na jej początku powołano dziewięć frakcji politycznych.