W grudniu 1922 w wyborach parlamentarnych całkowitą klęskę poniosła lista Unii Narodowo-Państwowej. Była ona tworzona przez działaczy SPN i konserwatystów wileńskich wspólnie z piłsudczykami, w rezultacie czego stronnictwo utraciło reprezentację w SejmieWojciech Roszkowski, Najnowsza historia Polski. 1914–1945, Świat Książki, Warszawa 2003, s. 142.. Po zamachu majowym, który początkowo SPN potępiło jako pogwałcenie praworządności i wzniecenie walk bratobójczych, za sprawą Franciszka Potockiego i Konstantego Grzybowskiego podjęto współpracę z nowym reżimem, uzasadniając to potrzebą wzmocnienia państwa i jego ustroju. Liczono przy tym na zmianę konstytucji w kierunku konserwatywnymKatarzyna Kwinta, Konserwatyści krakowscy a zamach majowy. Ewolucja optyki działaczy Stronnictwa Prawicy Narodowej w sprawach do zamachu stanu z 1926 r., "Folia Historica Cracoviensia" nr 2 z 2018, s. 57–77.. Na zjeździe w Dzikowie w 1927 r. przywódcy stronnictwa zadecydowali o przyjęciu opcji prorządowej i współpracy z Piłsudskim. SPN weszło do Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, zachowując pewną autonomię organizacyjną. Między 1927 a 1935 centrum działalności Stronnictwa stopniowo przeniosło się z Krakowa do Warszawy, a dominującą postacią w partii stał się przedstawiciel grupy warszawskiej – Janusz Radziwiłł.