thumb|250px|Grób Tadeusza Ośko ps. „Sęp” na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Tadeusz Antoni Ośko vel Wojciech Kossowski, ps. „Sęp” (ur. 11 maja 1913, zm. 27 listopada 1946 w Bydgoszczy) – polski żołnierz podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, a następnie żołnierz podziemia antykomunistycznego.
Pochodzenie Syn kolejarza Jana Ośki (ur. 1887, zm. 1945) i Stanisławy z domu Brodeckiej (ur. 1897, zm. 1965). Jego rodzice przybyli do Łowicza z powiatu włocławskiego. Jan Ośko pracował jako zawiadowca na stacji PKP Łowicz Główny. Z zachowanych dokumentów meldunkowych z jesieni 1939 r. wynika, iż Tadeusz Ośko przybył do Łowicza ze słowackiej Jaworzyny, posiadając wówczas stopień kaprala.
II wojna światowa Zarówno Jan Ośko, jak i jego syn Tadeusz byli działaczami konspiracji antyniemieckiej. Tadeusz Ośko należał do członków założycieli Polskiej Organizacji Zbrojnej w Łowiczu. Jego działalność konspiracyjna w Łowiczu w tym czasie pozostaje bliżej nieznana. Wiadomo jednak, że ominęły go aresztowania w marcu 1941 r. i na przełomie 12/13 grudnia 1943, po zdradzie Mariana Puchalskiego i Kazimierza Kobiereckiego, kiedy Gestapo aresztowało ok. 100 osób.