Proces oddziału „Sępa” i kierownictwa pomorskiego WiN-u rozpoczął się we wrześniu 1946 r. przed Wojskowym Sądem Rejowym w Bydgoszczy. Przewodniczącym składu sędziowskiego był Władysław Stasica. Ośko przed sądem stanął pod fałszywym nazwiskiem Wojciecha Kossowskiego. 30 września 1946 zapadł wyrok, w którym Wojciech Kossowski został uznany za winnego przynależności do „tajnej organizacji WiN”, posiadania pistoletu Walter bez pozwolenia oraz wydania rozkazu zabicia milicjantów w Bydgoszczy. Sąd skazał Wojciecha Kossowskiego na śmierć. Skazani na karę śmierci zostali również odbici przez niego Ludwik Augustyniak i Florian Dutkiewicz. W więzieniu, wciąż nie ujawniając swojego prawdziwego nazwiska, złożył odwołanie od wyroku do Sądu Najwyższego. Licząc na ułaskawienie, zawarł w więzieniu związek małżeński z Małgorzatą Muzalewską. Tadeusz Ośko jako Wojciech Kossowski został stracony przez rozstrzelanie na terenie bydgoskiego więzienia 27 listopada 1946. Jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym przy ul. Kcyńskiej w Bydgoszczy, jego szczątki zostały odnalezione w wyniku prac ekshumacyjnych w 2018 r., a o ich identyfikacji poinformowano publicznie 4 października 2018Kolejne ofiary totalitaryzmów odzyskały tożsamość – Warszawa, 4 października 2018. W 2021 r.