W 1868 został przeniesiony do pracy w seminarium w Wilnie, gdzie powierzono mu stanowisko rektora. W eparchii wileńskiej i litewskiej był także redaktorem organu prasowego eparchii i cenzorem publikacji religijnych.
16 maja 1870 otrzymał nominację na biskupa brzeskiego, wikariusza eparchii wileńskiej i litewskiej. Jego chirotonia odbyła się 9 sierpnia tego samego roku w Ławrze Aleksandra Newskiego w Petersburgu. Równocześnie został przełożonym monasteru Świętych Borysa i Gleba w Grodnie. Po pięciu latach jego tytuł uległ zmianie na biskup kowieński, został bowiem skierowany do monasteru w Pożajściu, także w charakterze przełożonego. W 1877 został ordynariuszem eparchii mińskiej i bobrujskiej (od 1878 – mińskim i turowskim). Z jego inicjatywy w Mińsku wydane zostały dzieła zebrane Cyryla Turowskiego. W 1878 przeprowadził także powtórną konsekrację soboru Świętych Piotra i Pawła w Mińsku oraz poświęcił w nim nowy ołtarz św. Cyryla Turowskiego. Zainicjował także remont monasteru w Ladach. W czasie wojny rosyjsko-tureckiej udostępnił część rezydencji biskupiej w Mińsku na potrzeby szpitala. Organizował nowe szkoły parafialne, zaś do przyjmowania święceń kapłańskich dopuszczał jedynie osoby z wykształceniem teologicznym.