Friedrich Georg von Bunge (ur. w Kijowie, zm. 9 kwietnia 1897 w Wiesbaden) – niemiecki historyk prawa i prawnik.
Urodził się jako syn farmaceuty Andreasa Bunge. Brat Aleksandra, niemieckiego botanika. Studia prawnicze odbył w Dorpacie. Po studiach pracował jako profesor prawa na Uniwersytecie Dorpackim. W 1822 został lektorem języka rosyjskiego. Habilitował się jako prywatny docent praw. W 1831 został mianowany nadzwyczajnym, później zwyczajnym profesorem prawa. Od 1842 był burmistrzem i syndykiem w Rewlu. W 1865 podał się do dymisji i osiadł w Gocie, później w Wiesbaden. Był także redaktorem Dorpater Jahrbucher. Honorowy obywatel Tallinna (1865).
Prace pisał w języku niemieckim.
Zapoczątkował studia nad bałtyckim prawem prywatnym; jego poglądy na historię prawa stały się podstawą historii prawa bałtycko-niemieckiego.
Publikacje Przyczynki do powstania inflanckich, estońskich i kurlandzkich źródeł praw (Ryga, 1832) Zarys konstytucji miasta Dorpat (Ryga, 1837) O zwierciadle saskim, jako źródle średniowiecznego, nieobrobionego, inflanckiego rycerskiego prawa (Ryga) Badania na polu historii praw Inflant, Estonii i Kurlandii (Dorpat, 1833) Irlandzkie i estońskie prawo prywatne (2 tomy, Dorpat, 1828, 2 wyd.