Ludomir Różycki łączył styl neoromantyczny z motywami polskiej muzyki ludowej. Istotne w jego twórczości są poematy symfoniczne. W niektórych kompozycjach (Stańczyk, Anhelli, Bolesław Śmiały, Pan Twardowski, Mona Lisa Gioconda) posługiwał się mocnymi kontrastami i efektami kolorystycznymi. W dziełach fortepianowych (preludia, nokturny, impromptus, Legenda, Balladyna) nawiązywał do twórczości F. Chopina, J. Brahmsa oraz P. Czajkowskiego. W pierwszych operach (Bolesław Śmiały, Meduza) wyraźny jest wpływ muzyki R. Wagnera, natomiast od Erosa i Psyche wyczuwalny jest wpływ opery werystycznej oraz niemieckiego modernizmu.
Ważniejsze kompozycje Stańczyk op. 1, scherzo symfoniczne na orkiestrę (1903−04) Preludia op. 2 na fortepian (1904) Dwa preludia i dwa nokturny op. 3 na fortepian (1904) Gra fal op. 4 na fortepian (1904) Dwie melodie op. 5 na skrzypce lub wiolonczelę i fortepian (1904−09) 4 Impromptus op. 6 na fortepian (1904) Osiem pieśni do słów Tadeusza Micińskiego op. 9 na głos i fortepian (1904) Ballada op. 18 na fortepian i orkiestrę (1904) Fantazja op. 11 na fortepian (1905) 3 Morceaux op. 15 na fortepian (1905) Contes d'une horloge op. 26 na fortepian (1905) Air, Mirage, Un Rève op. 28 na fortepian (1905) Bolesław Śmiały op. 8, poemat symfoniczny na orkiestrę (1906) Sonata na wiolonczelę i fortepian op.