Literatura bizantyńska po okresie wielkiego rozkwitu w VI wieku, ponownie osiągnęła świetność za panowania dynastii macedońskiej (867–1057), a następnie za Komnenów (1081–1185) i Paleologów (1259–1453).
mały|Strona z XI-wiecznego Ewangeliarza bizantyńskiego
Chronologia Literatura bizantyńska stanowi integralną część literatury greckiej. Jest spadkobierczynią i kontynuatorką literatury hellenistyczno-rzymskiej. W zmienionych warunkach historycznych wykształciła jednak odmienne wartości estetyczne, poznawcze i emocjonalne, odpowiadające potrzebom wielonarodowego społeczeństwa bizantyńskiego, żyjącego w rzymskim co do struktury państwie, w wierze chrześcijańskiej, greckiej tradycji kulturalnej, otwartej na wpływy orientalne. Ze względu na ciągłość kulturową trudno jest wskazać na konkretną datę początkową literatury bizantyńskiej. Historycy w zależności od zapatrywań wskazują na pierwszy podział Cesarstwa (293), założenie Bizancjum (330), drugi podział Cesarstwa (395), upadek Cesarstwa na Zachodzie (476), wstąpienie na tron cesarza Justyniana (527), zamknięcie Akademii Platońskiej (529) lub (najbardziej skrajni) wstąpienie na tron pierwszego cesarza z dynastii izauryjskiej (717), kiedy ostatecznie wykształciła się dojrzała formacja społeczno-polityczna Cesarstwa.