Najpowszechniej stosowana periodyzacja opiera się na kryterium historycznym i zakłada istnienie sześciu okresów rozwoju literatury bizantyńskiej.

Okres I 527–610 roku

Obejmuje okres przejściowy od kultury hellenistycznej do wczesnobizantyńskiej. Charakterystyczne dla tego okresu są gwałtowne spory chrystologiczne, ścieranie się tradycji pogańskiej z chrześcijańską i pojawienie się wpływów orientalnych.

W okresie tym znakomicie rozwijała się historiografia, której najwybitniejszym przedstawicielem był Prokopiusz z Cezarei. Oprócz niego warto wymienić Agatiasza Scholastyka, Menandra Protektora, a z historyków Kościoła Ewagriusza Scholastyka. Jan Malalas stworzył wówczas pierwszą kronikę bizantyńską, a Cyryl ze Scytopolis i Jan Moschos zbiory hagiograficzne. Działali tacy wybitni teologowie jak: Efrem Syryjczyk, Jan Klimak i Doroteusz z Gazy. Najsłynniejszym filozofem bizantyńskim tej epoki był Pseudo-Dionizy Areopagita. W VI wieku tworzył też jeden z najsłynniejszych poetów bizantyńskich Roman Pieśniarz, znakomicie rozwijała się też twórczość epigramatyczna.

Okres II 610–717