podczas najazdów tatarskich.
Historia
Świątynia jest jednym z trzech najstarszych kościołów w Piotrkowie. Udokumentowane wzmianki historyczne o kościele pochodzą z XIV wieku.
Murowany kościół został wzniesiony staraniem proboszcza piotrkowskiego księdza Spytka w latach 1372–1373. Ufundował go starosta sieradzki, następnie piotrkowski Jan Kmita z Wiśnicza, prawdopodobnie w celu upamiętnienia Kazimierza Wielkiego. Jak Kmita miał bogato uposażyć kościół w majątki ziemskie, m.in. na Szczekanicy. W 1392 fundację kościoła potwierdziła królowa Jadwiga.
Szczególnych zniszczeń kościół doznał w 1657 podczas potopu szwedzkiego, z których został odbudowany w 1666. Informuje o tym tablica w języku łacińskim wmurowana w zachodniej ścianie budynku.
W 1848 doszło do pęknięcia murów kościoła w wyniku uderzenia pioruna. W 1872 dokonano renowacji świątyni, wymieniając też dach niższy, gontowy. Po raz kolejny mury kościoła zostały uszkodzone w 1892 z powodu drgań wywołanych przewozem ciężkich maszyn do fabryki budowanej na Bugaju. W 1900 kościół gruntownie przebudowano pod kuratelą proboszcza piotrkowskiego ks. Aleksandra Sałacińskiego. Budynek ulegał jednak dalszej degradacji i w latach 30. XX w. wymagał ponownych prac remontowych, które zostały przerwane wybuchem II wojny światowej.