Uzbierane funduszy pozwoliły Pijarom na zakup kolejnych gruntów, przez co bardzo szybko stali się oni właścicielami prawie całej północno-zachodniej dzielnicy miasta pomiędzy ulicą Miodową (Sieradzką), Nowym Miastem (Rycerska), Rwańską i Dominikańską. Budowę kościoła Pijarzy rozpoczęli w 1689 roku ostatecznie kończąc ją w 1718 roku. Po wybudowaniu świątyni zakonnicy przystąpili do wznoszenia konwiktu, który powstał za czasów rektoratu ks. Cypriana Małachowskiego w 1738 roku. Gwałtowna rozbudowa konwiktu nastąpiła w czasie pełnienia rektoratu przez ks. Fulgentego Guttera Dobrodziejskiego w 1765 roku. Prace zakończone ostatecznie przez ks. Zygmunta Rojka pozwoliły wystawienie dużego budynku bezpośrednio przylegającego do kościoła przy ulicy Rwańskiej. W 1786 roku w wyniku ogromnego pożaru Piotrkowa spłonęły także budynki klasztoru pijarskiego. Zmusiło to zakonników do przeniesienia się do budynków po skasowanym klasztorze Jezuitów. ostateczna przeprowadzka nastąpiła 17 lipca 1788 roku.
Okres przejściowy (1788-1795) Opuszczone zabudowania klasztorne zostały przeznaczone na mieszkania prywatne piotrkowskich mieszczan. W tym czasie budynki nie przechodziły większych remontów.