mały|Widok kościoła od strony ulicy Rwańskiej W wyniku postanowień kongresu wiedeńskiego Piotrków znalazł się w granicach podległego Rosji Królestwa Polskiego. Pierwsze lata po zakończeniu wojny parafianie poświęcili na próby odzyskania kościoła. Dzięki osobistemu zaangażowaniu parafian m.in. aptekarza Samuela Schäffera kościół został w 1817 roku oddany ewangelikom. Jednocześnie Schäffer podjął starania o sprowadzenie do Piotrkowa stałego duchownego. 21 października 1827 roku funkcję pastora piotrkowskiego zboru objął Jan Jakub Benni. Powstawanie nowych zborów w okolicach Piotrkowa m.in. Tomaszowie Mazowieckim, Bełchatowie i Kleszczowie powodowało liczne zmiany na stanowisku pastora w parafii piotrkowskiej. W 1833 roku ksiądz Benni został przeniesiony do Tomaszowa. Kolejni pastorzy ks. Karol Zander (1834-1838)i ks. Jan Rother(1838-1844) kierowali parafią przez krótki czas. Wpływ na to miał bez wątpienia zły stan finansowy parafii, która nie miała nawet środków na uposażenie dla pastora. Jednocześnie dla wiernych niezwykle uciążliwym było sąsiadowanie kościoła z więzieniem, na co parafianie skarżyli się nawet władzom sądowym. 6 maja 1844 roku pastorem piotrkowskiej parafii został ksiądz Leopold Otto. W tym czasie parafia liczyła 2011 wiernych (430 rodzin). Dzięki płomiennym kazaniom ks.