Jan Piwowarczyk (ur. 16 marca 1930 w Łowiczu, zm. 15/16 listopada 1948 tamże) – polski harcerz, ofiara represji stalinowskich w Polsce.
Rodzina Syn starszego posterunkowego Policji Państwowej – Jana Piwowarczyka (ur. 9 sierpnia 1898 w Kielcach ) i Matyldy z Kuźmińskich. Ojciec służył w policji od 1922. Od 1934 w związku z objęciem przez niego posterunku w Nieborowie, cała rodzina przeprowadziła się do Bełchowa. Od sierpnia 1939 ponownie mieszkali w Łomży w związku z mobilizacją, która objęła także st. posterunkowego Jana Piwowarczyka. Ojciec dostał się do niewoli sowieckiej po agresji ZSRR na Polskę – 17 września 1939. Więziony był kolejno w obozie dla jeńców w Putywlu, a następnie w obozie na wyspie Stołobnyj na jeziorze Seliger. Zamordowany przez Sowietów w Kalininie (obecny Twer) w 1940 i pochowany Miednoje. Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi.
Życiorys Od 1937 uczeń szkoły powszechnej w Bełchowie, a następnie szkoły powszechnej nr 3 w Łowiczu. W 1944 rozpoczął edukację gimnazjalną na tajnych kompletach. W tym samym czasie wstąpił do łowickiej drużyny harcerskiej Zawiszaków stanowiącej najmłodszą grupę metodyczną Szarych Szeregów.