Wehrmacht Zwartego frontu obrony Niemcy na wileńskim kierunku nie posiadali i przeciwdziałali tylko oddzielnymi podchodzącymi oddziałami i resztką rozbitych sił. Niemieckie dowództwo próbowało zatrzymać ofensywę wojsk radzieckich na wcześniej przygotowywanej rubieży Dyneburg – Wilno – Lida, gdzie skupiały się cofające się części 3 Armii Pancernej i 4 Armii Grupy Armii Środek. Wilno było ważnym węzłem kolejowym i ostatnim dużym punktem oporu wojsk niemieckich na podejściach do Prus Wschodnich. Jego garnizon liczył 12–15 tys. żołnierzy i oficerów, oprócz tego podczas działań bojowych ugrupowanie to było wzmocnione przez nowo przybyłe oddziały. W mieście znajdowało się 320 dział artyleryjskich, około 420 karabinów maszynowych oraz kilkadziesiąt czołgów.
Przebieg walk Dużą rolę w operacji wileńskiej odegrała radziecka 1 Armia Lotnicza, szczególnie od 7 do 13 lipca. Bezpośrednio przed szturmem miasta 163 samolotów Pe-2 i 51 Ił-2 wykonało uderzenia bombowo-szturmowe na podstawowe węzły oporu przeciwnika.