Wasilij Fomicz Wysocki, ros. Василий Фомич Высоцкий (ur. 1893 we wsi Strawieniki w rejonie Wilna, zm. 14 sierpnia 1937 w Moskwie) – Białorusin, radziecki funkcjonariusz służb specjalnych.
Życiorys Ukończył szkołę cerkiewną w Wilnie. W 1914 r. został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Brał udział w I wojnie światowej. Służył w lejbgwardii Warszawskiego Pułku Ułanów. Doszedł do stopnia chorążego.
Pod koniec 1917 wstąpił do Czerwonej Gwardii. Dowodził Samodzielnym Oddziałem Kawalerii w Charkowie, walcząc z Niemcami i Ukraińcami. Następnie brał udział w formowaniu Samodzielnego Szwadronu Kawalerii Gubwojenkomatu w Saratowie, obejmując funkcję komisarza wojskowego. Od lutego 1918 należał do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). W tym samym roku skierowano go do prowadzenia nielegalnej działalności wywiadowczej na Litwie. Po zajęciu Wilna przez wojska bolszewickie w 1919, został komisarzem miejscowej milicji miejskiej. Po odzyskaniu miasta przez Wojsko Polskie był aresztowany. W 1920 wymieniono go na Polaków aresztowanych na terytorium Rosji Sowieckiej.