podarował ją klasztorowi benedyktynek w Argenteuil, gdzie przeoryszą została jego córka Teodrada.
Aby ustrzec relikwię przed najazdem Normanów, Tunika została zamurowana w schowku w ścianie, wraz z listami poświadczającymi jej pochodzenie.
Szatę odnaleziono przypadkowo w 1156. Od tej pory jej losy są dobrze udokumentowane. Pisali o niej m.in. Robert z Torigni czy Mateusz Paryżanin. Tunika stała się sławna w dużej części Europy. Do Argenteuil dwukrotnie przyjechał św. Ludwik IX.
W 1567 Tunika ledwo przetrwała najazd protestantów – została krótko wcześniej ukrytaGrzegorz Górny, Świadkowie Tajemnicy. Rosikon Press, Warszawa 2012..
Ślady na Tunice pokrywają się ze śladami na całunie turyńskim na plecach, również znaleziono krew grupy AB.
Przypisy
Bibliografia Jean-Maurice Devals, Une si humble et si sainte tunique…: Enquête sur une énigme – La Sainte Tunique du Christ d’Argenteuil (relation de l’expérimentation au radiocarbone, recherches historiques), wyd. François-Xavier de Guibert, Paryż (czerwiec 2005) Revue ‘Monumental’ czerwiec 2006, s. 42, Serge Pitiot, détails de la datation au carbone 14 de 2004. André Marion, Gérard Lucotte Le linceul de Turin et la tunique d’Argenteuil: Le point sur l’enquête, wyd.